Առլեն Շահվերդյան

Home » Իմ բանաստեղծությունները / My poems

Category Archives: Իմ բանաստեղծությունները / My poems

Advertisements

Ես շնորհակալ եմ / I am thankful

Ես շնորհակալ եմ

Ես շնորհակալ եմ հավատքի համար,
Քանզի այն լուսե ճրագի նման
Ավետաբերը դարձավ փրկության՝
Ինձ ազատելով կեռ ճիրաններից որոր-տաղտկության
Եվ պարգևելով բերկրանքը սիրո՜, հավիտենությա՜ն,
Բարձրացնելով վե՜ր,
Վեհացնելով ինձ այնպե՜ս համոզիչ ու հմուտ կերպով
Ինչպես գարո՜ւնն է բողբոջին սնում հույսով բերքությա՜ն,
Ինչպես առո՜ւն է՝ սրընթա՛ց ու պա՛ղ,
Մտքում գուրգուրում հորիզո՜նը հով,
Եվ առա՛ջ մղվում ծովանալու իր առաքելությա՜մբ:

Ես շնորհակալ եմ ա՛յն գույնի համար,
Որն առանց պայմա՛ն ու նախատինքի՛
Զարդե՜ց իմ հոգին ջրաներկելով,
Ա՛յն համի համար, որ ճաշակեցի իմ զգայո՜ւն քիմքին
Եվ ա՛յն ջերմության, որով պատվեցի
Ու, ասես շոյվե՜ց ողորկությունս՝
Հավե՜րժ բերքելով:

Տե՛ր, շնորհակա՛լ եմ քո սիրո համար,
Լուսավե՜տ ես դու, ինչպես գարո՜ւնը,
Երբ տաքո՜ւկ շողից շնորհակալությամբ բզզում է բոռը,
Երբ ծառի կողքին հասա՜կ է առնում
Նրա համարձա՛կ ու մատղաշ ծո՜ռը,
Շնորհակալությամբ քաղա՛քն ու գյո՛ւղը շարժում են հո՜ղը,
Եվ օդում բարին իշխում է այնպե՛ս,
Որ նույնիսկ խորի՜ն շնորհակալությամբ
Տունը լքում է խարդա՛ղ ու ծպտյա՛լ, մանրոգի՛ գողը:

Անդադա՜ր ընթացք՝ աշխարհի ծոցում, մեկը գտնո՛ւմ է, մյուսը՝ կորցնո՛ւմ,
Եվ բարօրության մշտապայքարում, երբ երջանկությունը պարգև՜ է թվում,
Ես շնորհակալ եմ այն մեկի համար, ով եկավ իմ կյանք գարնան ապրիլի՜ն,
Եվ ժպտուն դեմքով ու ձեռքով իր մեղմ հպվեց մենավոր սրտիս լարերին:
Հպվեց քնքշությա՜մբ… 

Աշխարհը՝ տարբեր մարդկանցով լեցուն,
Արդյունք է Տիրոջ հանճարե՜ղ ու նո՜ւրբ ձեռագործությա՜ն,
Որտեղ ամենո՜ւր ամենը մե՛կ է, իսկ ամեն մեկո՛ւմ՝ կենդանի՜ հոգի,
Ապաշխարհե՜լը՝ փրկության ուղի՛, սիրե՜լը՝ պարգև՛
Եվ առի՛թ՝ Աստծուն աղոթք անելու շնորհակալանքի՜:

Առլեն Շահվերդյան

Գրված՝ 22-23.02.2018

© Կայքի կանոններով՝ սույն բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար արգելվում է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և էջի հղումը նշելու:

Սիրելի Ընթերցողներ, իմ կարծիքով, երբ անկեղծ շնորհակալություն ես հայտնում, կարծես ջերմորեն գրկում ես մարդուն ու արտայատում քո գոհունակությունն ու երախտիքը, բարեկամությունն ու ջերմությունը: Շնորհակալությունն ասես սրտանց ասված բանավոր գրկախառնում լինի: Այս խորհրդանշական առիթով իմ սրտագին ողջույններն ու անկեղծ երախտագիտությունն եմ հղում յուրաքանչյուրին, ով հետևում է գրական բլոգ-կայքիս: Դրանով դուք սատարում եք ինձ, և Ձեր այդ սատարումը մշտապես ներշնչում ու ոգևորում է ինձ: Ձեր անկեղծ մեկնաբանությունները, գնահատանքն ու հետադարձ ջերմ կապը մշտապես պարտավորեցնում են ինձ աշխատելու ավելի տքնաջան կերպով և ավելի ստեղծագործաբար: Ձեր մեկնաբանությունները, գնահատականները միշտ հետաքրքիր են, բարի, անկեղծ, դրական, հաճախ` բացառիկ ու յուրօրինակ:

Սիրով ուզում եմ նշել, որ իմ գրական կայքում, ինչպես նաև ֆեյսբուքյան ու թվիթերյան իմ էջերում միայն պարկեշտ, կիրթ ու քաղաքավարի մարդիկ են, ովքեր ունեն ներքին բարձր կուլտուրա: Անչափ ուրախ եմ այդ փաստով: Ձեր նման Ընթերցողներ ունենալը պատիվ ու պարտավորություն է ցանկացած հեղինակի համար: Երջանիկ եմ, որ Ձեզանից յուրաքանչյուրն իմ մշտական Ընթերցողն է: Ես շնորհակալ եմ Ձեզ Ձեր հույզերի ու ապրումների համար: Շնորհակալություն այն ժամանակի համար, որը ծախսում եք` այցելելով իմ գրական կայքն ու կարդալով ստեղծագործություններս: Շնորհակալություն նաև նրանց, ովքեր երկար տարիներ է ինձ անվանակարգում են բլոգերային մրցանակների: Ես մշտապես ձգտում եմ արժանի լինել դրանց:

Իմ սիրելի Ընկերներ, խորապես գնահատում եմ բոլորիդ և ձեզանից յուրաքանչյուրին: Մեր միջև ձևավորվել է բարեկամական ու փոխադարձ հարգանքի վրա խարսխված հարաբերություն: Կարծում եմ, որ մեր ընկերությունը մեր գեղեցիկ, կարևոր և բարի ձեռքբերումն է մեծ ու ընդարձակ համացանցում: Շնորհակալություն Ձեզ սատարումի ու փոխըմբռնման համար: Հուսով եմ, որ Ձեր այդ սատարումն ու բարեմաղթանքները միշտ կլինեն ինձ հետ ու կքաջալերեն ինձ: Ամենալավն ու բարին եմ մաղթում Ձեզ ու Ձեր հարգարժան ընտանիքներին:

Հարգանքով և երախտագիտությամբ՝
Առլեն Շահվերդյան

***

Dear Friends, as for me “Thank you” is like a warm hug to a person whom you want to express your appreciation, friendship, sincere warmth. “Thank you” is like a spoken hug. I would like to express my hearty greetings and sincere thanks to everyone who has decided to follow my literary blog. Your support by following my blog always inspires and encourages me. Your sincere comments, valuation and warm feedback always inrpire me to work harder and more creatively. Your comments are always interesting, kind, full of positive emotions and often very unique. I love to read them and answer to them. It is my pleasure to mention that there are only polite, gentle, having high internal culture people following my blog as well as my Facebook and Twitter pages. I think that having such kind of audience of readers is an honor for every author. I am very glad to have such gentle and polite audience in my blog as well as in social network. I am honored to consider each of you as my constant reader. A special thanks also to all those who nominate me for blogging awards. I always try to deserve them.

My dear friends, I deeply appreciate all of you! There has been formed a warm, friendly relationship between us based on mutual respect. I think that this friendship is our beautiful, important and kind achievement in this large and wide Internet. Thank you all for your support and understanding. Hope, your support and blessings will always be with me. Many thanks for your time you spend on visiting my blog and reading my literary works. I wish all the best to you and your respectful families! Thank you!

Very respectfully,
Arlen Shahverdyan

Advertisements

Իմ հավերժ Մուսա / My eternal Muse

Իմ հավերժ Մուսա

Երբե՛ք ինձ այսքան մենակ չեմ զգացել
Եվ երբե՛ք այսպես հավերժ երկուսով,
Քեզանից հեռու՝ երերուն ձեռքով խավա՜րն եմ բացել
Ու փորձել այնտեղ չկորե՛լ անհետ,
Ու փորձել այնտեղ ճանապա՜րհ բացել՝
Սրտիս տակ պահած քո սիրո՜ լույսով:

Իմ սե՜ր, իմ լուսե չքնա՜ղ երազանք,
Երկնաթև անո՜ւրջ, որ գրկում իմ տաք
Ինձ մեղմիկ շոյող դյութա՜նք է, նազա՜նք:
Քեզ հետ՝ երջանի՜կ, լիացա՜ծ ու վե՜հ,
Քեզանից հեռու՝ խեղճացած այնպե՛ս,
Ինչպես առյո՜ւծը վայրի՛ ու ազա՛տ,
Որին սեղմո՛ւմ են վանդակաճաղով:
Քո քնքուշ սրտով՝ սավառնող արծի՜վ,
Առանց քեզ՝ դանդա՜ղ սպիացող մի վերք,
Որը դաղում են մատնացան աղով:

Ես երբե՛ք այսքան մենակ չեմ զգացել
Եվ երբե՛ք այսպես չեմ շնչել հաշված,
Ասես՝ լսելով բաբախումը իմ կարոտա՜ծ սրտի,
Ասես՝ հաշվելով, թե քանի՞ զարկ է ինձ դեռ մնացել
Եվ քանի՞սը դեռ ես սպառե՛մ պիտի:

Բայց, մե՛կ է, թեկուզ մենա՛կ եմ հիմա
Եվ հոգիս է, լո՛կ, քեզ հետ միասին,
Ես գալու եմ դո՛ւրս,
Դո՛ւրս եմ նետվելու խավարից այս սի՛ն,
Դո՛ւրս դեպի անուշ ժպի՜տդ լուսե ու վարսե՜րդ հուր,
Դո՛ւրս դեպի սերը, որ ներսս հիմա
Լցնում է անա՜փ հավատով անմար
Եվ օգնում է զգալ նորի՜ց միասին,
Եվ օգնում է ինձ սպասե՜լ ու հուսա՜լ:
Ես գալո՛ւ եմ քեզ ու գրկելո՜ւ եմ,
Իմ պայծա՜ռ արև,
Իմ հավե՜րժ Մուսա:

Առլեն Շահվերդյան

Գրված՝ 21.01.2018, 04:15 AM

© Գրական կայքի կանոններով՝ սույն բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար արգելվում է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և էջի հղումը նշելու:

Սիրելի Ընթերցողներ, գրեթե բոլոր ստեղծագործողների կյանքում միշտ լինում է մեկը, ով հանդիսանում է նրա Մուսան, ստեղծագործելու ներշնչանքի անսպառ աղբյուրը, արարելու խթանիչ ուժն ու հավերժ ոգեշնչումը: Ուշադրություն դարձրեք անվանի գրողների, նկարիչների, քանդակագործների և արվեստի այլ գործիչների կենսագրություններին. գրեթե բոլորի կյանքում կա այն սիրելի մեկը կամ այն ոգեղեն շունչը, որ ուղեկցել է նրան ու ոգևորել, դրդել արտահայտվելու ու ստեղծագործելու: Մեկի մոտ Մուսան սիրելի ու թանկ, իրական մարդ է, մյուսի մոտ՝ ներշնչանքի պատկերավոր մարմնացում: Սակայն երկու դեպքում էլ Մուսան հավերժ է, քանի դեռ ապրում է Մարդու արարելու տաղանդը:

Համաշխարհային օպերային արվեստում կա մի նեապոլիտանյան երգ, որը գերում է իր առաջին իսկ հնչյուններից: Համոզված եմ, որ այս երգը լսել են բոլորը: Այն կատարում են տարբեր երգիչներ, հատկապես` օպերային: «O Sole Mio» («Իմ արև») երգը գրվել է 1898 թվականին: Խոսքերի հեղինակն է գրող Ջիովանի Կապուրոն, իսկ երաժշտությունը հեղինակել է նեապոլիտանցի հայտնի երգիչ ու երգահան Էդուարդո դի Կապուան: Հենց նրա հոգեցունց ու թովիչ երաժշտությունն էլ այսպիսի կենդանություն, այսպիսի ռոմանտիկա է հաղորդել այս երգին: Երգը շատ սիրված է ու տարածված աշխարհով մեկ: Ասեմ ավելին, այն լայն տարածում ուներ անգամ խորհրդային շրջանում. շատերն են հիշում, որ «Դե, սպասի՛ր» սիրված մուլտֆիլմում նապաստակը (Կլարա Ռումյանովայի ձայնով) նույնպես երգում է այս երգը` գայլի վախից 😀 😀  

Ասեմ, որ թեև այս երգը երգել ու երգում են աշխարհի տարբեր լեզուներով, սակայն ընդունված է, որ այն հիմնականում կատարվում է հենց բնօրինակով, մայր լեզվով` իտալերենի նեապոլիտանյան բարբառով: Ի դեպ, նույն այդ բարբառով «O Sole Mio» ոչ թե նշանակում է «Օ՜, իմ արև», այլ ուղղակի` «Իմ արև», քանի որ «օ՜»-ն համապատասխանում է իտալերենի «il» կամ անգլերենի «the» որոշիչ հոդին:

Երգը սիրո մասին է, դրանում, մասնավորապես, ասվում է. «Որքան գեղեցիկ է առավոտը, երբ ծագում է արևը: Սակայն կա մեկ այլ արև, ավելի գեղեցիկ: Դա իմ արևն է` քո դեմքին»: Գեղեցիկ համեմատություններով ու նույնքան գեղեցիկ արտահայտություններով հարուստ այս երգի խոսքերը լսելիս, ասես, տեղափոխվում ես 19-րդ դարի վերջերի Իտալիան, նեղլիկ փողոցները, որտեղ օդում թարմ հացի հոտն է, պարաններին կախված է լվացքը, նազելի օրիորդները շտապում են դասի, իսկ պատանիները հետևում են նրանց ու հիանում նրանց նազանքով, փողոցներում աղմուկ է, հաճելի եռուզեռ, իսկ բակերում էլ աշխուժորեն խաղում են երեխաները: Շատ գեղեցիկ թեմա կա այս երգում: Կարծում եմ, որ սիրո մասին ամենաքնքուշ, ամենամեղեդային, ամենաանձնական երգերից մեկն է:

Ես այս երգը շատ եմ սիրում, հաճախ էլ երգում եմ օպերային ձայնով 🙂 ասեմ` վատ չի ստացվում մոտս 🙂 Սակայն այն, իհարկե, շա՜տ ավելի լավ է ստացվում համաշխարհային տենորներից մեկի` Լուչիանո Պավարոտտիի մոտ: Իմ ամենասիրած օպերային երգիչը այս երգն այնպիսի լիարժեք կերպով է փոխանցում ունկնդրին, որ ակամա տեղափոխում է քեզ «Իմ արև» երգի աշխարհը: Սակայն, հետաքրքիր ձևով որոշեցի ձեր ուշադրությանը ներկայացնել երգը: Բանն այն է, որ 1994 թվականին Իտալիայում մեծ շուքով նշվեց մեծն տենորի 59-ամյակը: Մեծ ու տոնական այդ համերգին մասնակցում էին նրա ընկերները: Համերգն այդպես էլ խորագրված էր` «Պավարոտտին ու նրա ընկերները»: Եվ ահա, «O Sole Mio» երգը տենորի հետ կատարում է ոչ պակաս հայտնի ու սիրված երգիչ և երգահան Բրայան Ադամսը: Այնպես որ` վայելեք այս կատարումը: Այս հոդվածս նվիրում եմ բոլոր սիրող սրտերին և հավերժ ու ապրեցնող այն զգացմունքին, որ կոչվում է ՍԵՐ:

Վերջում, որպես հաճելի հետգրություն, ուզում եմ Ձեզ ներկայացնել հատված «Մեծ սիրո սերենադը» ֆիլմից, որտեղ ֆիլմի հերոս Տոնի Կոստան (որին մարմնավորում է Մարիո Լանցան) հրաշալի կերպով կատարում է «O Sole Mio» երգը:

Առլեն Շահվերդյան

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ. Սույն գրական բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝ Առլեն Շահվերդյանին: Կայքի կանոններով՝ դրանում տեղ գտած բոլոր նյութերի և ստեղծագործությունների հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը «Arlenshah.wordpress.com»-ին պարտադիր է: Հեղինակային ստեղծագործությունների, հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց «Arlenshah.wordpress.com» կայքին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ

Չորս եղանակների օրորոցում / In the Cradle of Four Weathers

Չորս եղանակների օրորոցում

Ամռան հարա՛վը, տո՛թն ու ծարա՛վը,
Թե՜ժն ու արև՜ը, ավա՛զն եմ սիրում,
Աշնան արա՛գը, շո՜ւնչն ու ճրա՛գը,
Ոսկե անտառի զա՜ռըն եմ սիրում,
Ձմռան հարբո՛ւխը, տների ծո՜ւխը,
Տոնական լո՜ւյսն ու հո՛ւյսն եմ սիրում,
Եվ գարնան գի՜րկը, սիրավառ կի՜րքը,
Կանաչ-կարմիրի բո՜ւյսն եմ սիրում:

Սիրում եմ արբել գարնան ակունքի՝
Դաշտի կակաչի, հրապույրներո՜վ,
Ձմռանը՝ թե՜յ խմել բուխարու կողքին,
Ամռանը՝ շոյել միրգը՝ համբույրո՜վ,
Աշնան անձրևի մեղեդու ներքո
Ուրվագի՛ծ դառնալ նեղլիկ փողոցում,
Վայելել կյա՜նքը՝ սիրահար դեմքով,
Չորս եղանակների մե՜ղմ օրորոցում:

Առլեն Շահվերդյան

Գրել եմ՝ 28.11.2017, երեկոյան

© Գրական կայքի կանոններով՝ սույն բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար արգելվում է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և էջի հղումը նշելու:

Սիրելի՛ բարեկամներ, կայքիս ստեղծման առաջին իսկ օրվանից մշտապես ներկայացրել եմ հանրահայտ բելոռուս նկարիչ Լեոնիդ Աֆրեմովի գունեղ աշխատանքները: Ես դրանք երբեմն օգտագործում եմ իմ բանաստեղծությունների  ու պատմվածքների հրապարակման ժամանակ: Աֆրեմովի աչք շոյող գունանկարները արվեստի բացառիկ գործեր են, որոնք այսօր հայտնի են ամբողջ աշխարհում: Դրանք առանձնահատուկ են նրանով, որ ստեղծվում են բացառիկ կերպով: Բանն այն է, որ լավատեսությամբ, կրքով ու լույսերով, երանգներով ու մեղեդայնությամբ լի այս կտավները Աֆրեմովը նկարում է առանց վրձնի օգտագործման: Վրձնի փոխարեն նկարիչը գործի է դնում հատուկ դանակ-բահիկը` մաստիխին անունով (իտալերեն` mestichino բառից): Հայերենում այս գործիքը կոչվում է նաև պալիտրա դանակ: Այս ուրույն գործիքի միջոցով հեղինակը կտավին է հանձնում բազմագույն յուղաներկերը, որոնք նկարչի ձեռքի վարպետ շարժումներով վերածվում են գեղեցիկ տեսարանների, բնապատկերների:

Աֆրեմովը հրաշալիորեն պատկերազարդում է տարվա եղանակները: Այդ իսկ պատճառով ես որոշեցի «Չորս եղանակների օրորոցում» բանաստեղծությանը հրապարակումը զարդարել հենց նրա գունանկարներով: Ընդհանրապես Աֆրեմովի արվեստը խիստ հոգեհարազատ է իմ ներաշխարհին ու գունազգացողությանը, և ես չէի կարող հատուկ կերպով չանդրադառնալ նրա ստեղծագործություններին: Մի անգամ դիտելով այս կտավները` հնարավոր չէ չգերվել ու չհմայվել նրանցով: Աֆրեմովի աշխատանքներին կարող եք ծանոթանալ նրա պաշտոնական կայքում` https://afremov.com/: Նպատակ ունենալով նկարների այս գունազարդ շարքն առավել հասանելի դարձնել ընթերցողներիս՝ ես ստեղծել եմ Ֆեյսբուքյան ալբոմ, որն առաջարկում եմ այցելել ԱՅՍՏԵՂ >>> 

Dear Friends, it is my pleasure to intorduce to you nowdays famous Belorussian painter Leonid Afremov. I have made a special Facebook album, which includes his more than 300 beautiful and attractive paintings. I love Afremov’s art very much as his paintings, the whole his art is very close to my colour perception and to my inner world. These paintings are amazing, they open a wonderful, colourful and unique world of Art. You can see his works at https://afremov.com/. Visit also my Facebook album HERE >>>

Աֆրեմովը աշխատանքի ժամանակ / Afremov at work

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Սա էլ կանցնի / This will also pass

Սա էլ կանցնի

Սա էլ կանցնի, չվհատվե՛ս, ցա՛վն էլ մարդու համար է,
Վիշտ ու կսկիծ կթաթախվեն հոգիդ շոյող արցունքով,
Վատ օրերը արա՛գ կանցնեն, ինչպես քամին՝ ամռանը,
Քեզ կկոփե՛ն ու կմաքրե՛ն լեռնալանջի՜ ակունքով:

Արագավազ հովատակի թամբի նման ամրակա՛պ
Պի՛նդ կլինես, կսլանա՜ս կյանքի ամուր թևերով,
Չվհատվե՛ս, փորձա՛նքն անգամ մարդուն գցում է մի ափ,
Որի եզրը ողողվում է հաղթանակի՜ ջրերով:

Ամե՛ն կսկիծ սանձելի է. բա՛խտն է ճակատ համբուրում,
Չե՛ս մոռանա վիշտդ երբեք, բայց կընդունես լռությամբ,
Չվհատվե՛ս, ցավը ա՜ղն է կյանքի եփած ապուրում,
Ժամանա՛կն է բուժում վերքը արյունաքա՜մ խորության:

Վերքե՜րն էլ են մարդու համար. մաշկիդ գրված պատմությո՜ւն,
Արցունքներդ հոգուդ խորքի անձրևնե՛րն են ամպրոպից,
Մառախուղից ու մշուշից հետո՝ որպես փրկություն,
Մի՛շտ շողում է արեգակը, լույսո՜վ լցնում քեզ նորից:

Հաղթահարի՛ր ամեն տեսակ դու փորձություն ու աղետ,
Եվ ոռնացո՜ղ գայլի նման ցավդ երգի՛ վերածիր,
Սա՛ էլ կանցնի, չվհատվե՛ս, ու թո՛ղ լինեն միշտ քեզ հետ
Հո՜ւյսը անմար, հավա՜տը մեծ, Աստծո սե՜րն անծայրածիր:

Թև՛ս մտիր, իմ բարեկա՛մ, գլուխդ դիր իմ ուսին,
Ցավը մենակ ծանր է կրել, իսկ երկուսով՝ տանելի,
Չվհատվե՛ս, սա՛ էլ կյանքի մի գիշեր է անլուսին,
Խավա՛րն էլ է մարդու համար հաճախ լույսի՜ բանալին:

Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 18.01.2018, 04:35 AM

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

Կիսված թախիծը վշտի կեսն է միայն, իսկ կիսված երջանկությունը կրկնակի է, կիսելով այն մենք երջանիկ ենք դարձնում նաև մեկ ուրիշին: Ամեն մարդ էլ իր կյանքում ունենում է դժվարություններ, անախորժություններ, ապրում ցավ ու վիշտ, սակայն երբ կողքին կա սրտացավ մեկը, ով կիսում է նրա ցավը, այն հաղթահարելն առավել դյուրին է դառնում: Նա նույնիսկ իր համար ամենադժվար պահին փորձում է ուրիշին օգնել, սատարել, քաջալերել, պարգևել հույս ու բերկրանք: Նա իր բարությամբ լցնում է դիմացինի հոգին հավատով, որ ամեն բան լավ է լինելու: Այդ ժամանակ սարսափելի չէ ոչ մի տեսակ ցավ:

Սիրելի Ընթերցողներ, «Սա էլ կանցնի» բանաստեղծությանս արծարծած թեմայի համատեքստում ես թարգմանել եմ նաև անգլերեն մի պատմություն և ուրախ եմ այն ստորև ներկայացնելու Ձեզ:

Պատուհանից դուրս… 

Երկու հիվանդի տեղավորել էին նույն հիվանդանոցային համարում: Երկուսն էլ հիվանդ էին այնպես, որ օրվա մեծ մասը պառկած էին: Նրանցից մեկի մահճակալը սենյակի միակ պատուհանի կողքին էր, և նրան թույլ էին տալիս օրական 1 ժամ նստել անկողնում, որպեսզի մաքուր օդ շնչեր, և հիվանդ թոքերից դուրս մղվեին ախտածին նյութերը: Մյուս հիվանդի մահճակալը հեռու էր պատուհանից: Նրան շարժվել էլ չէր կարելի, ուր մնաց թե մոտենար պատուհանին: 

Առաջին իսկ օրվանից նրանք մտերմացան, սիրում էին ժամերով զրուցել տարբեր բաների մասին: Խոսում էին իրենց կանանց, երեխաների, տների ու աշխատանքի, զինվորական ծառայության մեջ իրենց երբեմնի զբաղվածության մասին: Ի՞նչ էր մնում ուրիշ անել, չէ՞ որ երկուսն էլ այնտեղ երկար ժամանակով էին բուժվելու և չխոսել ու չկիսվել սենյակակցի, ինչ-որ տեղ` նաև բախտակցի հետ, հնարավոր չէր: Խոսք` խոսքի հետևից, միտք` մտքից հետո, և ահա նրանք արդեն բավականաչափ մտերիմ էին: 

Ու թեև երկուսին էլ տանջում էր ծանր հիվանդությունը, սակայն կար մի բան, որը զարդարում էր նրանց առօրյան՝ դառնալով օրվա ամենահետաքրքիր դրվագը: Բանն այն է, որ պատուհանի կողքին պառկած հիվանդը սովորականի պես ցերեկվա ժամին վեր էր կենում, նստում անկողնում ու սկսում նայել պատուհանից դուրս` գեղեցիկ ու գունեղ կերպով նկարագրելով այն ամենը, ինչ տեսնում էր: Մյուս հիվանդի համար դա օրվա ամենաչքնաղ ու երանելի ժամանակն էր, քանի որ նա, լսելով ընկերոջը, մտովի կտրվում էր իր մահճակալից, սկսում էր երազել, պատկերացնել իրեն իր տանը, ապաքինված ու իր սիրելիների` կնոջ ու երեխաների հետ միասին: Նա զվարթանում էր, լցվում հույսով, դառնում ավելի կենսուրախ, չէ՞ որ իր սենյակակցի նկարագրած աշխարհն այնքա՜ն գեղեցիկ էր, շարժո՜ւն, ուրա՜խ, լուսավո՜ր, անցավ, անհոգ, մի աշխարհ, որից նրանց բաժանում էր հիվանդանոցային այդ սառը պատը, աշխարհ, որի հետ նրանք կապված էին ընդամենը մի նեղլիկ պատուհանով:

Իսկ պատուհանի մոտ նստած հիվանդը շարունակում էր նայել ու պատմել, թե որքան գեղեցիկ լիճ էր տեսնում այնտեղ: Նա ասում էր, որ այդ լիճը շրջապատում էր մի կանաչ ու զվարթ այգի: Նա տեսնում ու պատմում էր ընկերոջը, թե ինչպես են լճում անհոգ կերպով լող տալիս գեղանի կարապներն ու ծիծաղաշարժ բադիկները, ինչպես են երեխաները լողում իրենց նեղլիկ նավակներով, թե ինչպես են սիրահարները ձեռք ձեռքի բռնած ու գրկախառնված քայլում գունագեղ ծաղիկներով զարդարված արահետներով, թե ինչպես են նրանք քնքշորեն համբուրվում` իրենց անուշ համբույրներով ազդարարելով օրը: Նա շարունակում էր հիացական պատմել այգում տիրող ուրախ տրամադրության մասին, նկարագրել հեռվում նշմարվող գեղեցիկ, մեծ քաղաքի համայնապատկերը, քաղաք, որն արտացոլվում էր երկնի կապույտին` նկատելի երիզ թողնելով հորիզոնում: Մի անգամ պատուհանի մոտ պառկած հիվանդը, նույնիսկ, տեսավ ու հիացած պատմեց, թե ինչպիսի զվարթ շքերթ էր անցնում այգով, և թե ինչպես շքերթի ուրախ մասնակիցները եկան ու անցան հիվանդանոցի պատերի կողքով: Ու թեև հեռվում պառկածի համար շքերթի ձայները լսելի չէին, սակայն նա կարող էր պատկերացնել այդ ամենը, քանի որ ընկերը նկարագրում էր այն շատ վառ, կենդանի կերպով, տպավորիչ բառերով:

Այսպես անցան օրեր, շաբաթներ, ամիսներ: Մի օր, երբ բուժքույրը մտավ հիվանդասենյակ, որպեսզի ջրով լցնի նրանց լոգամանները, հայտնաբերեց պատուհանի մոտ պառկած հիվանդի անշնչացած մարմինը, նա մահացել էր քնած ժամանակ: Բուժքույրը շփոթվեց, հետո ուշքի եկավ ու կանչեց մյուս բժիշկներին, որպեսզի դուրս հանեն դիակը: Ընկերոջ կորուստը սգող մյուս հիվանդը, առաջին իսկ հնարավորության ժամանակ, խնդրեց բուժքրոջը, որպեսզի իր մահճակալը տեղափոխեն պատուհանի մոտ: Բուժքույրը չառարկեց, և նրան տեղախոխեցին ընկերոջ տեղը: Երբ հիվանդանոցի աշխատակիցները համոզվեցին, որ նա հարմար տեղավորվել է, լքեցին սենյակը` թողնելով նրան մենակ: Մեծ դժվարությամբ, ահավոր ցավեր զգալով, բոլոր ուժերը գործադրելով` հիվանդը մի կերպ ձգվեց դեպի պատուհանը, բարձրացավ, որպեսզի տեսնի՜, վերջապես տեսնի՜ արտաքին գեղեցիկ աշխարհը, որի մասին այդքա՜ն շատ ու գունեղ կերպով պատմել էր ընկերը: Սակայն երբ նրա դեմքը հասավ պատուհանին, հիվանդը ապշե՜ց, իր առջև պատ էր, այո՛, այո՛, պատուհանից այն կողմ դատարկ պատ էր, դիմացի մասնաշենքի՝ շատ մոտ գտնվող արտաքին պատը: Հիվանդը քարացել էր, նա չէր հասկանում: Երբ բուժքույրը վերադարձավ, նա հարցրեց, թե այդ ինչպե՞ս էր իր հիվանդ սենյակակիցը տեսնում ու նկարագրում պատուհանից այն կողմ եղած այդքա՜ն գեղեցիկ բաները: «Տեսնո՞ւմ, -զարմացած հարցրեց բուժքույրը, – ձեր մահացած ընկերը կույր էր, նա անգամ պատը չէր կարող տեսնել»: Հետո ավելացրեց. «Երևի նա այդպիսով փորձում էր ձեզ ոգևորել…»:

Անգլերեն բնօրինակից թարգմանությունը՝ Ա. Շահվերդյանի:

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment
%d bloggers like this: