Առլեն Շահվերդյան

Home » Իմ բանաստեղծությունները / My poems

Category Archives: Իմ բանաստեղծությունները / My poems

Դադարեցնե՛նք ավերումն աշխարհի / Let’s Stop the Destruction of the World!

Դադարեցնե՛նք ավերումն աշխարհի

Մոլորակի ամե՛ն երակ, ամե՛ն շնչող թուփ ու ծառ,
Մարդու նման կենդանի՛ է, Մարդու նման կարևո՛ր,
Ամե՛ն Գազան արարո՜ւմն է Աստծո մտքի երկնափառ,
Ամե՛ն Թռչուն, Ձուկ ու Սողուն բացառի՛կ է իրենով:

Մարդը մե՛կն է այս աշխարհի ապրողներից բյուրավոր,
Աստված նրա՛ն շնորհեց ձիրքը պահպանելու բոլորին,
Բայց դրժելով Աստծո խոսքը՝ Մարդն, արարքով հրեշավոր,
Դաժանությո՛ւն ու արհավի՛րք բերեց փխրո՜ւն աշխարհին:

Մոռանալով իրեն տրված պատգամն՝ Աստծուց երկնային,
Մարդը հյուծեց Բնությանը իր անկշտո՛ւմ էությամբ,
Նա իր վայրա՛գ մղումներով ջարդեց մե՜ջքը աշխարհի,
Մազից կախված բազո՜ւմ կյանքեր թողեց կռվում գոյությա՛ն:

Իրեն թվաց, թե վերջ ու չափ չունի՛ Երկրի բարիքը,
Ձո՜ւկն է վխտում մեծ օվկիանում, ինչքա՜ն ուզի կհանի,
Սակայն օդո՛ւմ, ջրո՛ւմ, հողո՛ւմ նա ավարտեց գալիքը,
Որ դե՜ռ պիտի վայելեին սերունդնե՜րը պատանի:

Ու հե՛տ նայեց Մարդը մի պահ, տեսավ ավե՜ր ու կորո՜ւստ,
Հավե՛տ կորսված Կենդանիներ ու ծառազո՜ւրկ տափաստան,
Երկու ձեռքով խփեց գլխի՛ն, ուր պսակ կար ի վերուստ,
Աստծո ձեռամբ դրված նրա մտքի վրա բանակա՛ն:

Մարդը ոռնա՜ծ մենությունից, շուրջը գո՛րշ էր, ահավո՜ր,
Ամե՛ն մեռնող կյանքի համար նա վերստի՛ն մահացավ,
Այս ի՞նչ արեց իր իսկ ձեռքով՝ անփառունա՛կ, հանցավո՛ր,
Գիտակցելով իմաստնացավ՝ լուռ մեռնողի ցավությա՜մբ:

Եվ հողի մեջ արմատի պես ճյուղե՛ր ձգեց կենարար,
Որ ցողուն տա ու նորովի՛ ապրի կյանքը արժանի,
Եվ ընդունի, որ աշխարհում Աստծո ամե՛ն արարած
Կարևո՛ր է, որ կյանքը այս չմոխրանա ու մեռնի:

Որ աշխարհում հավե՜տ իշխեն խաղաղությո՛ւնն ու բարի՛ն
Եվ համերա՛շխ ապրեն Մարդն ու Գազանները՝ փոքրումեծ,
Պահպանելո՛վ ու սիրելո՛վ Բնությո՜ւնն Աստվածային
Մարդը նորի՛ց հետ կստանա գլխի պսա՜կը անեղծ:

Եվ սերունդները գալիք՝ հպարտությա՜մբ զավակի,
Մեզ կգովե՜ն ու չե՛ն գամի ամոթանքի սյուներին,
Թե կանգնեցնենք կործանումը մեր հրա՜շք Մոլորակի,
Այն իր սիրո՜վ ու ջերմությա՜մբ կհատուցի բոլորին:

Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 16.11.2017

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

Երկիր մոլորակի վրա ապրող յուրաքանչյուր արարած ունի ապրելու իրավունք: Մենք` մարդիկ, պետք է հասկանանք, որ այսպիսի դաժանությամբ օր-օրի կործանում ենք մոլորակը: Դադարեցնե՛նք ոչնչացնել Բնությունը, բավական է սպանենք կենդանիներին, բավական է այսպես դաժան վարվենք նրանց հանդեպ: Թողնենք, որ կենդանիներն ապրեն անվտանգ ու խաղաղ` վայելելով կյանքի բերկրանքն ու ուրախությունը: Ապրենք կենդանիների և ամբողջ Բնության հետ խաղաղության ու ներդաշնակության մեջ և չմոռանանք, որ մենք Բնության մի մասնիկն ենք: 

Սպանված ու մաշկված յագուար (Panthera onca), Ալտո Պուրուս շրջան, պերուական Ամազոնիա (Լուսանկարը` Դիեգո Շուբրիջ) / Jaguar (Panthera onca) hunted and skinned in the Alto Purus area, Peruvian Amazon (Photo: Diego Shoobridge).
Աղբյուրը / The source: http://www.parkswatch.org/

Every Being living on the Planet Earth has a Right to Live. We – Humans must understand that we anniliate the Planet day by day. Let’s Stop to destroy the Nature. It is enough to kill Animals. It is enough to behave with them in such a cruel way. Let Animals live in secure and peace enjoying the beauty and happinnes of the Life. Let’s live in peace and harmony with Animals and with the whole Nature and  not forget that We are the part of the Nature.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment
Advertisements

Կյանքի բանաձևը / The Formula of Life

Կյանքի բանաձևը

Այս աշխարհի նուրբ նժարին, երբ մի կողմում չա՛րն է առկա,
Հակակշիռ թող, որ լինի միայն բարի՛ն, ի՛մ բարեկամ:
Եվ քանի որ բոլոր մարդիկ հարազա՛տ են մեծ աշխարհում,
Սերունդներին՝ ներկա՜-գալի՜ք, ես խնդրում եմ ու կո՛չ անում.

Դիմացինին սիրով ժպտալ ու մտերիմ ընկեր դառնալ,
Ջերմությունդ ամբո՜ղջը տալ, իր խնդությամբ ուրախանա՜լ,
Լո՛ւյս փոխանցել իր աչքերին, կիսել նրա հո՛գսն ու ցա՛վը,
Ու պարգևել միա՛յն բարի՜ն, որ նա սիրի՜ այս աշխարհը:

Առավոտյան, երբ արևը շիկնում է ջի՜նջ ցողի դիմաց,
Երբ ժրաջա՛ն մեղուները ե՜րգ են բզզում դաշտում կամաց՝
Սիրո՜վ ժպտա այս աշխարհին,
Խաղաղությո՜ւն անվերջ կոչի՛ր,
Ամե՛ն ինչում դու տես բարի՛ն,
Միա՛յն բարի՜ն ոգեկոչիր:

Երբ հացթուխը հաց է թխում
Ու հնամաշ փողոցներում տարածվում է անո՜ւշ բույրը,
Երբ քահանան խունկ է ծխում,
Իսկ զավակին ջերմացնում է մոր համբո՜ւյրը,
Երբ գարնանը սոխակները կյանքի զարթո՜նքն են գովերգում,
Իսկ ծառաշատ այգիները բողբոջո՛ւմ են, հետո՝ բերքո՜ւմ,
Երբ ժպտում ես դու անցորդին՝
Օ՛րդ ասես դառնա որդի՜դ,
Անմնացո՛րդ նվիրումով գնահատի՛ր այս ամենը,
Անկե՜ղծ հոգով, բարի՛ գործով հարստացրո՛ւ կյանքի բե՜մը,
Եվ կյա՛նքը, իր շնորհագե՜ղ կերպարանքով,
Այդժա՛մ միայն քեզ կթվա՝
Որպես պարգև՜, որպես գովե՜րգ մի հոգեթով:
Եվ թևավո՜ր խոսք կդառնա տո՛ղդ անթև,
Ներսումդ վա՜ռ կշողշողա սիրո՛, հույսի՛ և հավատի՛
Անմա՜ր կանթեղ:

Երբ վաղորդյան արշալույսն իր շողերը թաթախո՛ւմ է ծովի ջրում,
Իսկ սիրահար զույգերն այգում շշնջում են ու համբուրվո՜ւմ,
Երբ անձրևը նվագո՛ւմ է իր մեղեդին` ծանո՜թ ու թա՜ց,
Պայծա՜ռ ժպտա այս ամենին, փարվի՜ր հսկա այս աշխարհին`
Սիրահարվա՜ծ ու գրկաբա՜ց:

Ես խնդրում եմ ու կո՛չ անում.
Ամե՛ն խոսքում տեսնել բարի՛ն, ամե՛ն գործում՝ լա՛վը տեսնել,
Եվ անթաքույց ժպտալ սարի՛ն, լույս-արևի՛ն ու աստղերի՛ն,
Մե՛ծ քաղաքին, դալա՜ր ծառին, գազանների՜ն ու անտառի՜ն:

Այդժա՛մ կզգաս, որ աշխարհում նյութականից ու դրամից
Կարևոր է մարդկությո՛ւնը,
Կարևոր են անհո՜ւն սերը, արդար խի՛ղճը, ջերմությո՜ւնը,
Այդժամ մարդիկ կհատուցեն նո՛ւյն ջերմությամբ քեզ ողջ կյանքում,
Եվ դու կզգաս, թե ինչպես են քեզ իսկապե՛ս սիրում, հարգում:

Ու երջանի՛կ դու կլինես,
Սե՛ր ու ժպի՛տ պարգևելը կդառնա քո կյանքի ձևը:
Լինել բարի՜, բարի՛ լինել.
Սա՛ է կյանքի բանաձևը:

Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 13.12.2003, վերջնամշակումը՝ 13.11.2017:

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու

Մարդիկ հաճախ են փորձում գտնել իրենց կյանքի բանաձևը և առաջնորդվել դրանով: Հենց այդպես է վերնագրված իմ այս նոր բանաստեղծությունը՝ «Կյանքի բանաձևը»: Ես այն սկսել եմ գրել դեռ 2003-ին, պարբերաբար մշակել 2004-ին և ներկայացնում եմ այսօր, այսինքն՝ այս գործն իմ մեջ հասունացել ու բովվել է 14 տարի:

Կան բանաստեղծություններ, որոնք հետդ պիտի ապրեն, հասունանան ժամանակի հետ և ժամանակի մեջ՝ քո իմաստնանալուն զուգընթաց: Դու հետևողականորեն ու պատասխանատու կերպով, խնամքով ու գորովանքով կրում ես բանաստեղծությունը քո ներսում, մշակում ու եփում, հղկում ու հարստացնում, ապրումակցում բանաստեղծությանդ, որպեսզի ի վերջո հրապարակես այն իր ժամանակին, քանի որ յուրաքանչյուր բանաստեղծություն ծնվելու իր ժամանակն ունի:

Զարմանալի ու հատկանշական մի փաստ նշեմ: Հետաքրքիր զուգադիպությամբ, կարծես արարչագործական նախախնամությամբ և նաև ներքին կանխազգացումով՝ ես այս բանաստեղծությունը վերջնամշակեցի, ավարտեցի ու հրապարակում եմ նոյեմբերի 13-ին՝ Բարության համաշխարհային օրը: Բանաստեղծության վրա աշխատելիս օրվա մասին չէի էլ հիշում, և ամեն բան պատահական ստացվեց, կարծես վերևից ինձ թելադրվեց, վերևից առաջնորդվեցի, որպեսզի հենց այսօր կյանքի կոչեմ «Կյանքի բանաձևը»:

Այնքան կուզեի, որ բոլոր մարդիկ բարի լինեին: Դա մի զորեղ ուժ է, մի լուսավոր հատկություն, որը, ցավոք, հատուկ է ոչ բոլորին: Այ, եթե նրանք բոլորը բարի լինեին, ապա աշխարհն էլ բարի կլիներ ու լուսավոր, ավելի լուսավոր, քան կա: Բարի պետք է միշտ լինել, բարի գործեր պետք է միշտ անել: Ընդ որում, բարի գործեր անելը ոչ թե պիտի լինի նորաձև, այլ կենսաձև: Չպետք է վախենալ բարի լինելուց, չպետք է քաշվել դրանից, այլ պետք է հպարտանալ: Ընդհանրապես, մարդու բարությունը, կարծում եմ, բարեկրթության մի կարևոր բաղադրիչ է, նախապայման: Իսկ մարդու բարեկրթությունը ոչ միայն այն բանի մեջ է, որ մարդը դիմացինի նկատմամբ լինի բարի, կրթված ու դաստիարակված, լավ «մաներաների» տեր, սիրալիր, հարգալից, բարեհամբույր, այլև ունենա իրեն մատուցելու ձև, ներկայանալի լինի: Մարդը պիտի իրեն ներկայացնել իմանա և թողնի բարի տպավորություն:

Բարության թեմային մեծ գորովանքով ու խնամքով եմ վերաբերվում և կցանկանայի ասածս ավելի մասնավորեցնել ու մի փոքր խոսել հայերիս մասին: Հատկանշական փաստ բերեմ. հայկական իրականության մեջ, անգամ առօրյա խոսակցության մեջ, «բարի» բառը շատ հաճախ է օգտագործվում: Ոչ մի ուրիշ լեզվով, երևի, ողջույնի և մաղթանքների մեջ չկա այդքան «բարի» բառը, որքան հայերենում, օրինակ՝ «բարի լույս», «բարի առավոտ», «բարի գիշեր», «բարի գալուստ», «բարև», «բարի ախորժակ», «բարի ճանապարհ», «բարով գաս», «բարով գնաս», «բարով տեսանք», «բարի ծառայություն», «բարի վերադարձ», «բարին ընդ ձեզ», «մնաս բարով» և այլն: Սա խորհելու տեղիք է տալիս, թե որքանով ենք մենք այդքան հաճախ «բարի» բառը կիրառելով ձգտում նույնքան բարի լինել մեկս մյուսի նկատմամբ:

Հենց բարության և բարեկամեցողության, բնության և ինքդ քեզ հետ խաղաղության ու ներդաշնակության մեջ լինելու մասին ենք խոսել Գագիկ Հովսեփյանի «Զրույցներ կեսգիշերին» հեղինակային ծրագրում («Հ3» հեռուստաընկերություն, 12.05.2017):

To my foreign Readers – Dear all, I have the honor to introduce to you my new poem “The Formula of Life”. I have started to write this poem in 2003 and 14 years it has been elaborated in me. It is about the kindnesss, its importance in life. The author says that one should be kind to everyone, to his environment and the life will be better. To be kind – that is the formula of life, – says the author. Der all, it is my pleasure to mention that I present this poem on November 13: The World Kindness Day.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի / The Poem isn’t a heap of Words!

Բանաստեղծական խոսքի հայ վարպետներից մեկի՝ Հովհաննես Շիրազի, արձանի մոտ: Գյումրի, 2014 թ. հունվար / At the statue of Hovhannes Shiraz, one of the Armenian masters of poetic speech. Gyumri (Armenia), January, 2014.

Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի

Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի,
Որտեղ ինչ կարդաս՝ խցկես դրանում,
Այն հոգուդ դո՜ղն է, ցո՛ղն է՝ արևին,
Որ ներսից ծնվում ու ամպ է դառնում,
Եվ բարձրանում է դեպ երկի՜նք լազուր
Հոգուդ սպիտա՜կը, որ տա՛ղ է հանգով,
Խոսքդ մե՛կ ամպրոպ-կայծա՛կ է հզո՜ր,
Մե՛կ հոգի թրջող անձրև նվագող:

Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի՝
Անպետք խոսքերի դատարկ մեկնությամբ,
Այն մտքիդ գո՜րգն է, հյուսված՝ տառերի՛ց,
Որ շոյում է իր գունագեղությա՜մբ:
Դրանում ամեն կետադրանշան
Մտքիդ տառերը գործում է իրար,
Խոսքդ մեկ տաք է, գորգաթելը՝ շա՛տ,
Մեկ զովացնում է թրջոցի նման:

Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի,
Այն քո հոգի՜ն է՝ ափիդ մեջ առած,
Նկարագրական հմա՜յքն է ցավի,
Եվ խնդությո՜ւնը քո հաղթանակա՛ծ:
Ամե՛ն ապրումիդ գիր-հավաստո՛ւմն է,
Լո՛ւյսն է քո հույզի՝ գարնա՜ն շողերում,
Ի՛նքդ քեզ տրված աննյութ խոստումն է՝
Նյութեղե՛ն դարձած գրչիդ տողերո՜ւմ:

Տարիների հետ հասուն դառնալով,
Ինչպես՝ ցողունից հառնում է ծա՜ռը,
Մտքիդ ճախրանքը՝ վերադառնալով,
Արժեք է դարձնում ամե՛ն մի բառդ:
Ու, երբ փորձում ես դու բանաստեղծել,
Արարել տողեր՝ ձգտումով մաքուր,
Ջանում ես ինքդ քեզ գերազանցե՛լ,
Տողերում դնել նո՛ր կրա՜կ ու հո՜ւր:

Բանաստեղծությունը՝ քո պատի՛վն է վե՜հ,
Արտահայտո՛ւմն է քո իսկ էության՝
Ստեղծագործական արարման ակմե՝
Տաղանդ-եռանդի համատեղությամբ:
Խարի՛սխ է գցում փառքի ծովեզրում
Նվիրյա՛լը լոկ՝ ազնի՜վ ու անխո՜նջ,
Նա՛, ով հարգում է մի՛տքը ու լեզո՛ւն,
Ում համար բառը հո՛ղ է ու բողբո՛ջ:

Նրա՛ն է ժպտում մուսան դյութերես,
Ով քաղել գիտի վարդը բաղերից,
Եվ արարելիս՝ գրիչով իր վե՛ս,
Արժե՛ք է քամում հոգու տաղերից:
Նա՛ է սիրվելու որպես բանաստեղծ,
Ով սե՜ր է սփռում խոսքով իր բարի,
Բանաստեղծելը՝ սիրելն է անկեղծ,
Բանաստեղծությունը կո՛ւյտ չէ բառերի:

Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 23.06.2017 և 06.11.2017

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

***

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆ ԳՐԵԼՈՒ ԱՐՎԵՍՏԻ ԵՎ ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՎԻ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՎԵՐԱԲԵՐՄՈՒՆՔԻ ՄԱՍԻՆ

ՈՐՊԵՍ ՆԱԽԱԲԱՆ

Ունենալով հայ նշանագրերը՝ Սբ. Մեսրոպ Մաշտոցը սկսեց ձևավորել դրանք: Ստանալով արդեն գրելու պատրաստ տառերը՝ նա առաջին անգամ թարգմանեց Սուրբ Գրքի հետևյալ տողը. «Ճանաչել զիմաստութիւն և զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ» («Ճանաչել իմաստությունն ու խրատը, իմանալ հանճարի խոսքերը»), որը վերցրել էր Սողոմոնի «Առակաց» գրքից: Ահա սա էր, որ եղավ առաջին հայատառ նախադասությունը՝ գրված հայ ուսուցչի ձեռքով: Ահա, թե ինչպիսի նշանակություն ու հարատևություն ունի լեզվի նկատմամբ խնամքով ու ճիշտ վերաբերմունքը, չէ՞ որ արդեն քանի դար է անցել, ինչ մեզ է հասել այս նախադասությունը:

***

Սիրելի Ընթերցողներ, իմ գրական գործունեության ընթացքում բազմիցս համոզվել եմ, որ սեփական լեզվի հետ գործ ունենալը զգայուն և կարևոր խնդիր է, որին չի կարելի մոտենալ անպատասխանատու կերպով, իսկ բանաստեղծություն արարելը՝ բանաստեղծելը, մի դժվարին, հետաքրքիր ու հոգեպարար պրոցես է: Եվ, քանի որ, պատիվ ունեմ նշելու, որ Դուք սիրում, գնահատում ու կարդում եք իմ բանաստեղծությունները, ապա ուզում եմ սիրով ներկայացնել, թե ի՞նչ է բանաստեղծություն գրելն ինձ համար և ինչպիսի՞ն պիտի լինի բանաստեղծություն գրելն՝ իմ համոզմամբ:

Ինձ համար բանաստեղծությունը սոսկ պահի տակ մտքին եկած բառերի շարադրանք չէ, ներշնչանքից սերված տողերի մեխանիկական հանձնում չէ թղթին, ոչ էլ հույզերի ու ապրումների մարմնավորում սխալ կամ վերամբարձ խոսքերով: Բանաստեղծություն գրելն ինձ համար պատասխանատվություն է: Այո, հոգևոր և մտավոր ստեղծագործական մի չքնաղ պրոցես, որին պետք է մոտենալ մեծ պատվախնդրորեն: Դու գործ ունես լեզվի հետ, բառերի ու բառիմաստների, հասկացութենական ամբողջ ապարատի հետ և պատասխանատու կերպով պիտի մոտենաս մտքիդ գրավոր արգասիքին՝ քո կողմից ստեղծվող ամեն մի տողին, ամեն մի բառին:

Իմ սեղանին մշտապես մի քանի բառարաններ են՝ բացատրական, ուղղագրական, հոմանիշների, թարգմանչական: Բանաստեղծություն գրելիս, անհրաժեշտության դեպքում, իմ կողմից գործածվող ամեն մի բառը ստուգում ու ստուգաբանում եմ տպագիր ու էլեկտրոնային արդի կամ գրաբարյան բառարաններով, որպեսզի հիմնավորված կերպով օգտագործեմ բառը՝ իր 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կամ նույնիսկ 10-րդ իմաստով: Եթե կարիք կա՝ չեմ վարանում խորհրդակցել նաև լեզվի մասնագետների, խմբագիրների, թարգմանիչների հետ: Ես գիտակցում եմ, որ խոսքը արժեք է, և ամեն մի բառ օգտագործելիս պետք է այն լինի հիմնավորված, իմաստավորված, բառը պետք է արժեքավորվի, իսկ լեզուն՝ հարգվի:

Նույնիսկ իմ կողմից ստեղծվող նորաբանությունները՝ նոր բառերը, բազմիցս ստուգաբանում եմ՝ դրանց իմաստաբանական, հասկացութենական համակարգերը և իմաստային համադրումները հիմնավորելու համար: Եթե խոսքի մասը օգտագործում եմ որպես այլ խոսքի մաս, ապա դա նույնպես ուսումնասիրում եմ ու ճշգրտում, քանի որ, օրինակ, ածականը որպես գոյական կամ հակառակը օգտագործելիս անհրաժեշտ է հստակ պատկերացնել, որ բացի գործածության ոճական ու երանգային կողմի, կա նաև քերականական կողմը:

Ես համոզված եմ, որ եթե ուզում ես ստեղծել գրական մնայուն արժեք, եթե ուզում ես, որ բանաստեղծությունդ անցնի ժամանակի քննությունն ու մնայուն լինի, փոխանցվի հաջորդ սերունդներին, ուրեմն պատվախնդիր վերաբերմունքով, հետևողական կերպով ու խորը պատասխանատվությամբ պիտի մոտենաս քո լեզվին և բանաստեղծությանդ արարմանը: Ի վերջո, բանաստեղծությունը բառերի կույտ կամ դրանց անփույթ համախումբ չէ, բանաստեղծությունը գրելը ոչ միայն արվեստ է, ոչ միայն ստեղծագործական, այլև ուրույն գիտական պրոցես է, պատասխանատու գործ, որովհետև յուրաքանչյուր բառը կամ հասկացությունը մայրենի լեզվի և լեզվամտածողության՝ դարերով մշակված ու հղկված ակադեմիական գանձ է: Հետևապես լեզվի հետ աշխատելիս չպետք է խուսափել քո առջև դնել ավելի բարձր նշաձող և նվիրումով ու ինքնաքննադատաբար հասնել ավելի մեծ արդյունքի:

Բանաստեղծություն գրելիս ինձ համար պակաս կարևոր չեն նաև ճիշտ շարահյուսությունը, ուղղագրությունը, ճիշտ կետադրությունը, մայրենի լեզվի կանոնների ճիշտ պահպանումը, իսկ խախտման դեպքում՝ դրա հիմնավորված լինելը: Չէ՞ որ մի սովորական ստորակետ կարող է փչացնել կամ, հակառակը, ընդգծել բանաստեղծությանդ ոգին, բացականչության մեկ նշանի բացակայության դեպքում անգամ կարող է նվազել ներշնչանքիդ փոխանցման անկեղծ ու հուժկու ամբողջ ալիքն ու տրամադրությունը:

Սիրել, հարգել ու խնամքով վերաբերվել մայրենի լեզվին և մեծագույն պատասխանատվությամբ մոտենալ քո ստեղծած կամ քո կողմից կիրառվող յուրաքանչյուր բառին ու տողին: Միայն այս դեպքում է հնարավոր հասնել մտքի ու խոսքի ներդաշնակությանը, հոգու և մտքի անկեղծ, որակյալ ու անթերի գրավոր արտահայտումներին:

Հարգանքով՝
Առլեն Շահվերդյան

To my foreign Readers – Dear all, I have the honor to introduce to you my new poem “The Poem isn’t a heap of Words!” (written on 23.06.2017 and 06.11.2017). As always I tried to translate the poem for all my foreign readers. The following is a literal (word for word) translation of the poem, trying to make the meaning of the poem more understandable and available for all.

This Poem is Copyright Protected, so IT IS PROHIBITED to share it on Social Network or other Websites without the reference (link) to its Author and to this Page.
.

The Poem isn’t a heap of Words!

The Poem isn’t a heap of Words!
To fill it with any words you find,
It is the shudder of your soul and the dew to the sun,
That is born inside of you and becomes a cloud,
Then the white of your soul flies up to the blue sky
Your speech is both powerful thunder-lightning
And a wet rain that plays.

The Poem isn’t a heap of Words!
With using of useless words

The Poem is the carpet of your mind,
Which is made of letters, that admire with their colours,
Each punctuation mark on that carpet
Knit the letters of your mind
Your speech is either warm, with thick threads of the carpet
Or is soft and wet like a poultice.

The Poem isn’t a heap of Words!
It is your soul in your hands,
It is the descriptive charm of pain,
And the joy, feast of your victory.
The poem is the confirmation of your emotions in a written form
It is the light of your soul in Spring shining,
It is also the non material promise
That you have made to yourself
In your material words written with pen.

During years, like a tree that grows from stem,
The flight of your mind returns
Making your each word a value.
And when you try to create a poem,
With pure and sincere desire,
You try to do your best,
You try to exceed yourself
Inserting new fire and passion in your literary lines.

The Poem is your honor and expression of your essence
An akme of creation
In harmonic combination of talent and enthusiasm.
One can throw his anchor in the sea of glory
Only if he is hard working and sincere,
If he respect the mind and the language,
And if the word is a value for him, is a land and sprout.

The Muse with her charming face
Smiles only the one who can reap a rose from the garden
Who can squeeze value from the cantos of soul,
One will be loved as a poet
Who spreads love with his kind speech
The write, to create a poem is to love sincerely,
The Poem isn’t a heap of Words!

© Author – Arlen Shahverdyan, The poem is translated into English by the author.
The poem is copyright protected. © All Rights Reserved, 2017.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Երևանյան աշուն / Yerevan Autumn

Ամեն օր վաղ առավոտյան զբոսնում եմ այս այգում՝ ներշնչվելով աշնան անզուգական գեղեցկությամբ: Լուսանկարն արել եմ՝ նոյեմբերի 1-ին, 2017 թ. / Every day early in the morning I take a walk in this park, inspiring by the beauty of Yerevan autumn. The photo is taken by me on November 1, 2017.
.

Երևանյան աշուն

Իմ հոգում հիմա աշո՜ւն է ոսկե,
Բնության հրա՜շք՝ կապո՜ւյտ վերևից,
Շո՜ւրջս՝ չորացած ճյուղերի հյուսքեր,
Նե՜րսս՝ ոսկեթե՜լ գորգ է տերևի:

Ամե՛ն գույն ունեմ ներկապնակում,
Վրձինը մտքի իմ թաթախելիս,
Հույզե՜րն են եռում աշնան թանաքում՝
Պոետի գրչով աշուն գովելի՜ս:

Չվող երամի հեռացո՜ղ ձայներ,
Վե՜հ կաղինների հատակին մեռնում,
Թանձրամշուշո՜վ ողողված ծառեր,
Խոնա՜վ բույրերի օդային խառնում:

Եվ մանրակաթիլ անձրև՝ վերևից,
Որ նոյեմբերյան տա՜ղ է դյութանքի,
Մի չքնա՜ղ լարում՝ գրողի սրտից
Որ վերածվում է պարեղանակի:

Այս տարի՛ էլ է քաղաքն հմայե՜լ,
Այս աշնա՛նն էլ է Երևանը սե՜ր,
Շա՛տ տեղերում եմ նոյեմբեր նայել,
Բայց աշուն միա՛յն այստեղ եմ տեսել:

Հեղինակ՝
Առլեն Շահվերդյան

© Առաջին քառատողը գրել եմ վերևում նշված նույն այգում, 2017 թ. հոկտեմբերի 30-ի վաղ առավոտյան, իսկ ամբողջ բանաստեղծությունը գրել ու ավարտել եմ նոյեմբերի 1-ին:

Այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

Սիրելի Ընթերցողներ, աշնանը նվիրված և այսօր՝ նոյեմբերի 1-ին, գրված այս միանգամից երկու ստեղծագործությունները՝ բանաստեղծությունն ու էսսեն, բուռն ներշնչանքիս և ոգևորությանս անկեղծ ու աշնանաթաթախ արտահայտությունն են: Մեկ հրապարակման մեջ և՛ չափածո և՛ արձակ գործերիս ներկայացումը, ինչպես նաև կրկին այսօր իմ կողմից արված լուսանկարը, մեկ ամբողջական ու օրգանական նյութ են և, միևնույն ժամանակ, յուրաքանչյուրն առանձին գործ է, մի առանձին «աշուն»:
.

Առլեն Շահվերդյան. ԵՐԵՎԱՆՅԱՆ ԱՇՈՒՆ (էսսե)

Տարվա եղանակներից գարունը, ամառն ու ձմեռը Երևանում գեղեցիկ են այնպես, ինչպես աշխարհի շատ քաղաքներում, Երևանի եղանակային իրական այցեքարտը, սակայն, աշունն է, այն իսկապես առանձնահատուկ է, այն քաղաքի հարստությունն է: Եթե որևէ մեկը Երևանում չի եղել աշնանը, ապա նա չի տեսել իրական Երևանը, քանի որ աշունը Երևանում հորդում է, այն ամենուր է, ամեն քայլափոխին, ամեն տրամադրության և անտրամադրության, հավանականի և անհավանականի, տեսանելիի ու անտեսանելիի, առօրեականի ու բացառիկի մեջ:
Ոչ միայն ամենուր, այլև ամեն ինչում ու ամեն ինչով է աշնանը Երևանը չափազանց ու առանձնահատուկ աշնանային, մի տեսակ ուրիշ աշնանային՝ դեպի խորհրդավորությամբ լեցուն հեքիաթային տիրույթ, երբ հասարակ տերևաթափն անգամ առանձնահատուկ հարազատ է, քոնն է, իսկ աշնանային գունազարդ տեսարանները հայրենի բնության ազգային հարստության արգասիք են:
Աշուն է Երևանի յուրաքանչյուր անկյունում, ամեն մի ծերպից, ամեն մի ծառից թափված տերևանախշ գորգի վրա և մարդկային ամեն մի տաքուկ հայացքում:
Աշունը Երևանում շքեղ է ու առատ, այնքան վեհ ու առատ, ինչպես անշահախնդիր ու առատաձեռն բարերարն է, որը մինչև վերջին իր ունեցվածքը պատրաստ է տալու, կիսվելու դրանով: Այդպես առատաձեռն էլ երևանյան աշունն է: Առատ են գույները, բույրերը, հույզերը, մտորումները, ապրումները, մեծ է ներշնչանքը և առատ են դրանից բխող արարումները: Այո, աշունը Երևանի առատությունն է ու վեհությունը, անշահախնդիր և անմնացորդ կերպով տրվելու հատկությունը, պարգևելու ու նվիրաբար կիսվելու սրտացավությունը, վեհանձնորեն հիացնելու, գեղեցկությամբ, սիրով ու գորովանքով պարուրելու բարեշնորհությունը:
Հենց աշնանն է Երևանը բնությանը ամենամոտը լինում, հենց աշնանն է երևանցին բնության հետ ամենաներդաշնակ վիճակում, քանի որ իր ու աշնան գույները միավորվում են՝ ստեղծելով նոյեմբերյան չկրկնվող լուրթ երկնքով օրհնված մի փխրուն գունապնակ, որում աշնանային դեղինը, շագանակագույնը, կարմիրն ու ոսկեգույնը հրաշալիորեն միախառնվում ու համադրվում են մարդկայինի սպիտակին, սևին ու գորշին: Աշունը մարդ-բնություն զգայուն ու փխրուն հարաբերության և միաձուլման երևանյան առաջարկն է, երևանյան ծրագիրը և ուրույն ձևաչափը:
Հիմնականում հենց աշնանն է Երևանը ստեղծագործում, արարում, պրպտում, փոփոխվում ու ստեղծում նորը, տերևից քամում ներշնչանք ու թեյից՝ ոգի, անձրևաջրով լցված ջրափոսերից վարորդի դժգոհությունը միախառնում այգում վազվզող ու տերևների շրշյունից խանդավառված երեխայի հիացական բացականչություններին:
Հենց աշնանն է երևանցին և՛ ուրախանում և՛ լցվում մտածմունքով ու մի տեսակ դյութիչ տխրությամբ: Հենց աշնանն է քաղաքը փոխում իր տեսքն ու հրապարակավ մերկանալով նորից ու նորից հագնվում՝ կրելով գունագեղ զգեստներ, հիացնելով, ինչպես շքեղաշուք կինն է հիացնում՝ երեկոյան պարահանդեսին: Աշնանը Երևանը ամենից շատ է պարում, պարում են քամուց բարձրացած տերևները, օդում օրորվող տոպրակները, անգամ դեպի տաք երկրներ չվող թռչունների սուրանկյուն շարքերն են պարում՝ օդային հոսանքներում պարահանդեսային վալսի իրենց բաժինը կատարելով ու հեռանալով:
Գեղեցիկ է աշունը Երևանում, Երևանինն է աշունը և Երևանն էլ աշնանն է, ինչպես իրար փոխլրացնող երկու բևեռ, երկու նյութեղեն ու աննյութ արժեք, իրար ձգող երկու էներգետիկ դաշտ, երկու աշխարհ:
Այո, Երևանն իր ողջ ներկապնակով, հմայքով ու առանձնահատկությամբ ճանաչելու համար պետք է լինել այստեղ աշնանը, որպեսզի ապրված լինեն աշնանային հույզերը, և որպեսզի վերապրելով Երևանյան աշունը՝ մտքում ու հոգում ամեն անգամ տեղափոխվես դեպի աշնանային այգի, լսես հեռացող երամների ձայնը, ամեն մի ծերպից նկատես հոսող գույներն ու հաճելի, անուշ խոնավաբույրը քիմքիդ զգալով՝ վայելես Երևանյան վեհ աշունը՝ ամենաքաղաքայինը՝ աշուններից և ամենաաշնանայինը՝ քաղաքայիններից:

© Առլեն Շահվերդյան

To my foreign Readers – Dear all, I have the honor to introduce to you my new poem “Yerevan Autumn” (written on 01.11.2017). As always I tried to translate the poem for all my foreign readers. The following is a literal (word for word) translation of the poem, trying to make the meaning of the poem more understandable and available for all.

This Poem is Copyright Protected, so IT IS PROHIBITED to share it on Social Network or other Websites without the reference (link) to its Author and to this Page.

Yerevan Autumn

There is a golden Autumn in my soul,
That is a magic of the Nature coming from the blue sky,
I am admired with the knitting of the dry branches around me,
While inside me there is a golden carpet, made from leaves.

I have all the colours in my palette,
When I draw with my brush of mind,
There are boiling emotions in the Autumn ink,
When singing Autumn with the Poet’s pen.

The outgoing sounds of migratory birds,
Dying of the noble acorns on the ground,
Trees that are washed with fog,
And the air mix of the wet smells.

A tender rain, coming from the sky,
Which is a November carol of enchantment,
An awesome tension from the Writer’s hug,
Which is turning into a dancing melody.

This year the City is again delightful,
This Autumn Yerevan is Love again,
I have looked at November in many places,
But I have seen Autumn only here.

© Author – Arlen Shahverdyan, The poem is translated into English by the author.
The poem is copyright protected. © All Rights Reserved, 2017.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Բանաստեղծի կտակը / The Poet’s Testament

Բանաստեղծի կտակը

Գարնան փետրավոր գրիչն իմ սիրո
Թաթախում եմ լուռ աշնան թանաքում,
Նայելով իջնող դեղին տերևին՝
Մտքերիս թևով ելնում եմ վերև՜,
Բան ունեմ հիմա ասելու ես քեզ,
Միտք եմ կուտակել գիշերում անքուն,
Պաղ է իմ շուրջը, բայց ներսում՝ հրկեզ
Ու սիրաբորբո՜ք կտակ եմ գրել:

Բացում եմ ես այն ու թերթում հիմա,
Կարդում եմ, թե քեզ ինչ եմ կտակում…

Կտակում եմ քեզ հավերժությո՜ւնը,
Որ այսուհետև նրա հետ խոսես միմիայն «Դու»-ով,
Թողնում եմ քեզ մեծ փառքի՜ ճանապարհ,
Ես ստուգել եմ այն, անցի՛ր դրանով,
Անցիր համարձա՛կ, սիրո՜վ, ավյունո՜վ:
Ի՜նչ էլ, որ լինի, ինչու, ինչ գնով՝
Չհուսահատվե՛ս,
Անբարեփորձը ճանաչիր փորձո՛վ,
Փուշ տրորելով ճանապա՛րհ հարթիր,
Գորշը զարդարիր կենդան խոլորձո՜վ,
Անգամ թե ընկնես, վե՛ր կաց ու հաղթի՛ր,
Պարզի՛ր գլուխդ հայացքով քո վե՜ս,
Շուրջդ բարությամբ փորձիր ողողել,
Քանի որ, սրտանց ու ամբողջ հոգով,
Հենց քե՛զ համար եմ կտակս գրել,
Շահել եմ գարնան շո՜ղը ամոքող,
Որ լուսավորված փորձես արարե՜լ,
Ներշնչա՜նք քաղես ձեռնասուն լույսից,
Չտրվե՛ս իզուր օգտագործելուն,
Ամեն բան դարսե՛լ եմ, հասե՛լ ու մարսե՛լ,
Որ անհո՜գ լինես ու տրվես միա՛յն
Ստեղծագործելո՜ւն:

Մի տեսակ նոր են հուշերն անցյալի
Ու թվում է, թե բորբոսնել են զուր,
Թող դա՛ էլ մնա կտակիս թևին,
Լուրերից՝ անլուր, շողերից՝ անշող,
Եվ այս խունացած էջի լուսանցքից՝
Օտար ու անդին,
Պարբերությունով մի վտարանդի,
Հետգրության մեջ՝ տողով ամոքող,
Կտակում եմ քեզ ներշնչանքի դո՜ղ,
Եվ վայելելու բերկրա՜նքը դրա,
Թողնում եմ նաև բյուրավո՜ր մտքեր,
Որ գործեր պիտի դառնային,
Ավա՜ղ,
Հիմա կտա՛կն են լցնում իմ հազիվ,
Վերջի՛ն ճգնումով ապրեցնող հույզի:

Գարո՜ւն է հոգում, թեև անձրև է,
Կաթիլազարկը շեղո՛ւմ է գրին,
Ես համոզում եմ, թե հոգուս խորքում
Գարնան զարթոնքի ազդարարո՜ւմն է,
Բայց աշնան խոնավ կտակի էջին
Տառերի թանաքը ձուլվել է ջրին,
Նայում եմ հեռվին, թարթիչներս՝ թաց,
Աչքերում լույսի կամա՜ց մարումն է:

Կարդում ես ամեն տողս կտակի,
Եվ գաղտնիքները՝ տողատակերում:

Կտակում եմ քեզ հորիզո՜նը լուրթ,
Որ երազանքի եզրագիծն է հար,
Թողնում եմ նաև չապրված հույզե՜ր,
Իմ չծիծաղա՜ծ ուրախությունը,
Ապրի՛ր դու կյանքը ու սիրիր այնպե՛ս,
Ինչպես սիրում է սի՜րտը սիրահար,
Կարդա՛, կտեսնես կտակիս վերջում
Թողել եմ սիրո հետգրությո՜ւնը:

Վե՛րջ, ստորագրո՛ւմ եմ իմ տողերի տակ,
Ամրագրո՛ւմ ուժով իրավականի,
Թողնում եմ ես քե՛զ մի բանաստեղծի
Վիթխարի՜ կտակ,
Եվ վստահելի բարեխղճությա՛նդ՝
Կատարումը իր:
Կյանքում ինչ կարդաս, ինչքա՜ն էլ ընտիր
Ու հետաքրքի՜ր քեզ թվան դրանք,
Սերը գովերգող տողե՜րն իմ սրտի
Դու հավե՜րժ պահիր՝ որպես կախարդա՜նք:
Եվ հավատարիմ ողողի՜ր սիրով,
Փայփայի՜ր դրանք քո անո՜ւշ հոգում,
Ինչպես, որ գարնան գրի՛չն իմ սիրո
Թաթախում եմ ես աշնա՜ն թանաքում:

Հեղինակ՝
Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 29.09.2017 և 30.10.2017

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

To my foreign Readers – Dear all, I have the honor to introduce to you my new poem “The Poet’s Testament” (written on 29.09.2017 and 30.10.2017). I wrote this poem, inspired by life, love and all the beauty of the world. The poem is about poet’s inspiration, his literary heritage and the main message that he leaves to his reader, which is to respect and love the life in all its expressions, the literature, the art. The author tells his reader to be attentive to the world, to be kind to his environment and to spread love and peace. In the end of the poem the author expresses his sincere wish telling his reader to keep his poetry of love in his heart, even if he finds many other interesting works. Dear all, when writing this post I remember one of my author’s thoughts that I would like to add below (both in Armenian and English). Listen to this wonderful and thoughtful music – Samuel Barber, Adagio for Strings, and read the following text on the images, that are also one of the main headers of my literary blog. Respectfully, Arlen Shahverdyan.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Մտածող հայը / The Thinking Armenian

2017 թ. սեպտեմբերի 18-ին՝ «Հայաստան-Սփյուռք» համահայկական 6-րդ համաժողովի առաջին օրը, կայացած ««Ազգ-բանակ. հավաքական ներուժի զարգացման մոդել» խորագրով նիստի ժամանակ, ՀՀ ՊՆ լուսանկարիչ Սիփան Գյուլումյանի կողմից արված այս լուսանկարն ինձ վրա այնպիսի ազդեցություն ունեցավ, որ ներշնչեց գրելու «Մտածող հայը» բանաստեղծությունը: Լուսանկարում Արցախի թեմի առաջնորդ Տ. Պարգև արքեպիսկոպոս Մարտիրոսյանն է՝ նիստի ղեկավար, ՀՀ Պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանի ելույթի ժամանակ: Պարգև Սրբազանն իր ձեռքերն այնպես է միացրել ու իր խորունկ հայացքով այնպես է մտորում, որ կարծես աղոթելիս լինի: Նրա այս ազդեցիկ ու տպավորիչ լուսանկարը, ասես, մարմնավորում է մտածող ու իմաստուն հայի հավաքական կերպարը: Ինձ համար՝ որպես գրողի, պատիվ է օգտագործել մեծանուն հայորդի, Արցախի հերոս, Գերաշնորհ Սրբազան Հոր այս լուսանկարն իմ բանաստեղծության հրապարակման մեջ: Շնորհակալություն եմ հայտնում լուսանկարիչ Սիփան Գյուլումյանին՝ լուսանկարի օգտագործման թույլտվության համար: Ավելի վաղ լուսանկարը միայն հրապարակվել էր ՀՀ ՊՆ պաշտոնական կայքում (տես՝ http://www.mil.am/hy/news/4952):

***

Մտածող հայը

Դեմքով իր խոհեմ, իմաստուն, խոսուն,
Աշխարհի ցավը ներսում ամփոփած,

Աշխարհի մասին հայն է մտածում՝
Մեծ կաթսայի մեջ իր բաժին քչով,

Ու ապրում է նա դարե՜րը՝ իր մեջ,
Դարերի զարկե՛րն իրենով կոփած,

Կրա՜կն՝ աչքերում, որ փյունիկի պես
Վերածընում է խարույկը հանգչող:

Դեմքով իր կարո՜տ, մտքով՝ փոթորկի՛,
Հայը անցյալի հուշե՜րն է խառնում,

Պատմության ավեր ճանապարհների
Փոշին առնելով իր ափերի մեջ,

Տանջվելով եկել հասել է, ահա՛,
Եվ վեհորե՜ն է ներկային հառնում,

Անցյա՛լն է կրում իր տաք ռունգերո՜ւմ,
Ապագա՛ն կռում՝ հավատով հավե՜րժ:

Դարերի խորքից, մի մատ լուսանցքով,
Հայի բաժինն են բախտի եզերել,

Փակել շրջանում՝ հավիտենական
Ցա՛վ ու զրկա՛նքի ժայռում գամելո՛վ,

Բայց հայը քարը քանդա՛կ է սարքել,
Խոյա՛կ ու խաչքա՛ր լուռ տիեզերել,

Չորավոր քարից այնքա՜ն կենդանի,
Այնպե՜ս հյութալի նո՜ւռ քանդակելով:

Իրեն շղթայող չարակամներին
Ցո՛ւյց տվել ուժը ստեղծագո՜րծ մտքի,

Աստծո զորությամբ՝ փորձություն տարել,
Հավատո՜վ լցրել դատարկն առօրյա,

Իր պատկերացրած կյա՛նքը արարել՝
Կա՛րգը հարգելով հսկա՜ աշխարհքի,

Մտքերը գրել՝ հո՛ղ մշակելով,
Թխելով հա՛ցը հանապազօրյա՜:

Հա՛յն է մտածում ու մտածելիս
Քարի արծի՛վն է բազմում Մասիսի՜ն,

Իշխա՛նն է լողում Սևանի ծոցում՝
Բնության շնչի հավե՜րժ ծփանքով,

Ամեն մտքի հետ Մեսրոպյան գրի
Տառե՜րն են ձուլվում երկնքի լույսին,

Ու ծովակշիռ աստղերի ճամփին
Ծնվո՜ւմ ու ապրո՜ւմ մարդ-երազանքով:

Ամե՛ն մի տառը մա՛րդ է աղոթող,
Ամե՛ն մի բառը՝ փրկության մի դո՛ւռ,

Անդուլ այս կյանքի որոգայթներում
Հայի մի՛տքն է լույս-փարոս՝ խավարում,

Դեմքով իր խոհե՜մ, իմաստո՜ւն, խոսո՜ւն,
Հա՜յն է մտածում անդադրում ու լուռ,

Այս մե՜ծ աշխարհում ամե՛ն Աստծու օր
Իր լուսե աշխա՛րհն է անվե՜րջ արարում:

Հեղինակ՝
Առլեն Շահվերդյան

© Գրել եմ՝ 22.09.2017 և 17.10.2017

Հարգելի Ընթերցող, այս բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

To my foreign Readers – Dear all, I have the honor to introduce to you my new poem “The Thinking Armenian” (written on 22.09.2017 and 17.10.2017). I wrote this poem, inspired by this unique and beautiful photo of Archbishop Pargev Martirosyan, the Primate of the Diocese of Artsakh of the Armenian Apostolic Church. This photo wonderfully symbolizes a thinking Armenian. It seems that the Archbishop is praying. I was so deeply affected by this photo, that I asked the author, Sipan Gyulumyan, a photographer from the Ministry of Defense of Armenia, if I could use it in my post. I am grateful to Sipan for his kind permission. Now, I have the honor to use the Archbishop’s insightful photo with my poem “The Thinking Armenian”, which is dedicated to the Armenian wisdom, the huge historical and cultural heritage of our nation, and its profound contemplations of life, love, peace, truth and God.

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment

Սիրահարված զինվորը. Սոնետ / The Soldier in Love. Sonnet

Սիրահարված զինվորը. Սոնետ

Իմ սե՜ր, իմ գա՜նձ, իմ թանկագի՜ն, մարտի եմ ես ելել կրկի՜ն,
Որ փա՜ռք ու հաղթանա՛կ բերեմ մեր փառապա՜նծ Հայրենիքին,
Իմ սե՜ր, իմ գա՜նձ, իմ թանկագի՜ն, քո սե՜րն է ապրեցում կրկին,
Որ ես, խիզա՛խ ու քա՛ջ ոգով, կռվե՛մ ընդդեմ թշնամանքի:

Կռվե՛մ ընդդեմ մեր ոսոխի, որ գող մտել է մեր այգին,
Կռվե՛մ՝ քո սե՜րը իմ սրտում, որ գամ, փարվե՜մ քո տաք սրտին,
Իմ սե՜ր, իմ գա՜նձ, իմ թանկագի՜ն, պատկերդ եմ ես տեսնում հեռվից,
Երբ քեզ գրում եմ նամակներ, քո հայացքով՝ ինձ ուղեկից:

Պիտի հաղթե՛մ պատերազմում, պիտի փառքո՜վ դառնամ դեպ քե՜զ,
Պիտի հասնեմ ես իմ սիրուն, որ լուսաշո՜ղ է գարնան պես:
Օ՜հ, սեր իմ, օ՜, իմ անգինս, իմ գանձն ես ու թանկագինը,
Միա՜կս, որ ապրեցնում է, հույսով լցնում իմ տաք հոգի՜ն,
Օ՜հ, սեր իմ, օ՜ իմ անգինս, իմ գանձն ես ու թանկագինը,
Քո սե՜րն եմ, քո քա՛ջ զինվորն ու պահապանն Հայրենիքի՜:

Հեղինակ՝
Առլեն Շահվերդյան

© Սույն բանաստեղծության հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են, հետևաբար ԱՐԳԵԼՎՈՒՄ Է տեղադրել այն սոցիալական ցանցերում կամ այլ կայքերում՝ առանց բանաստեղծության հեղինակի անունը և սույն էջի հղումը նշելու:

Սիրելի Ընթերցողներ, «Սիրահարված զինվորը. Սոնետ» երգեցիկ բանաստեղծությունը գրել եմ 2017 թ. հոկտեմբերի 17-ին, մեկ շնչով, ներշնչված լինելով 1915 թվականին գրված «’O surdato ’nnammurato» («Սիրահարված զինվորը») նեապոլիտանական հայտնի երգով, որը հրաշալի կերպով կատարում է Մասսիմո Ռանիերին: Երգի խոսքերի հեղինակն է Անիելլո Կալիֆանոն, կոմպոզիտորը՝ Էնրիկո Կաննիոն: Երգը Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ մարտի դաշտում կռվող զինվորի մասին է, ով կարոտում է իր սիրելի աղջկան ու նամակ գրում նրան:

Բանաստեղծությունս իր կառուցվածքով դասական սոնետ է (երկու քառատող և մեկ տերցետ), գովերգող ու թեթև սոնետ, որը շատ համահունչ է ստացվել «Սիրահարված զինվորը» անուշ երգին և, կարծես, դրա խոսքերի հայերեն թարգմանությունը լինի: Միևնույն ժամանակ, բանաստեղծությունս առանձին ստեղծագործություն է, որը վերաբերում է խիզախաբար ծառայող ու իրենց սիրելի աղջկան կարոտով նամակ գրող բոլոր զինվորներին, և ես այն, հատկապես, հասցեագրում ու նվիրում եմ հայ զինվորին ու սպային, որ մեր Հայրենիքի անվեհեր պաշտպաններն են: Այս համատեքստում նեապոլիտանական այս հուզիչ ու մեղեդային երգի և իմ բանաստեղծության համատեղումը մշակութային ուրույն սինթեզ է, գեղեցիկ համադրություն, ինչպիսիք հաճախ եմ անում իմ գրական բլոգ-կայքում՝ փորձելով ներկայացնել հայկական ու այլ ազգերի մշակույթները: Այս համադրության նպատակն է միավորել մարդկանց համամարդկային վեհ գաղափարների ու արժեքների շուրջը և փառաբանել սերն ու խաղաղությունը, իսկ անհրաժեշտության դեպքում, երբ վտանգված է Հայրենիքը, փառաբանել նաև անսահման խիզախությունը:

My dear foreign Readers, I have written this melodic Armenian poem on October 17, 2017, in one breath, being inspired with a sweet Neapolitan song, entitled “’O surdato ’nnammurato” (Eng: “The Soldier in Love”), which is wonderfully performed by Massimo Ranieri. “’O surdato ’nnammurato” (pronounced [o surˈdɑːtə nːamːuˈrɑːtə]; in English: “The Soldier in Love”) is a famous song, written in the Neapolitan language. The song is used as the anthem of S.S.C. Napoli. The words were written by Aniello Califano and the music composed by Enrico Cannio in 1915. The song describes the sadness of a soldier who is fighting at the front during World War I, and who pines for his beloved. Originally Cannio’s sheet music was published with piano accompaniment, but in recordings, on 78rpm, then LP, Neapolitan standards such as O surdato have usually been orchestrated to suit each tenor.

My poem, entitled “The Soldier in Love”: Sonnet”, has a structure of classical light sonnet of tribute and harmonically suits to this song. It seems that it is the Armenian version of the lyrics of the song. But, at the same time, this poem is a separate work and is about all the soldiers who fight against the enemy, missing their beloved girls and thinking about them. I give this poem to all soldiers and, especially, to the Armenian soldiers and officers, who protect our Homeland. In this context, the presentation of my poem in parallel with this melodic song is a unique synthezis of cultures. In my literary blog I use to introduce different cultures to the readers, presenting both Armenian culture and cultures of other nations. The main aim of this synthezis is to unite people around the important humanistic values and to propagande love and peace, and if there is a need to protect the Native land, then also to propagande boundless braveness.

© Arlen Shahverdyan, 17.10.2017

__________________________________

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈ՛ՒՆ. Սույն գրական բլոգի հեղինակային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:

Գրական բլոգ | Ֆեյսբուք | Թվիթեր | Յութուբ
Առլեն Շահվերդյանի գրական բլոգ. «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է»,- Էռնեստ Հեմինգուեյ
__________________________________

ATTENTION! About this Literary Blog Copyright Protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Literary blog | Facebook | Twitter | Youtube
Arlen Shahverdyan’s literary blog: “A moveable feast”,- Ernest Hemingway

Save the Planet Earth*
Մի տպեք այս էջն առանց անհրաժեշտության, մտածեք շրջակա միջավայրի մասին
Do not print out this page without need – think about the Environment
%d bloggers like this: