Առլեն Շահվերդյան

Home » 2011 » July

Monthly Archives: July 2011

SEO Certified !!

Սիրելի այցելուներ, պատիվ ունեմ ուրախությամբ Ձեզ հայտնելու ևս մեկ կարևոր ձեռքբերման մասին: Իմ հեղինակային բլոգ-կայքը ստացավ e-armenians.com-ի SEO-հավաստագիրը!!: Կայքս համապատասխանում է SEO CertifiedTM որակի չափորոշիչներին: SEO CertifiedTM ծառայությունը կայքի տնօրեններին ու վեբվարպետներին հնարավորություն է տալիս տեղեկանալ եւ այցելուներին տեղեկացնել իրենց կայքերի SEO-կարգավիճակի մասին: e-armenians.com-ի կողմից բոլորին չէ, որ միանգամից տրվում է այս հավաստագիրը, և ես շատ ուրախ եմ, որ իմ կայքը ենթարկվել է մանրամասն մասնագիտական զննման և, որպես արդյունք` եզրակացությունը մեկն է. կայքը համապատասխանում է հավաստագրի ստացման պահանջներին: Իմ կայքի հավաստագիրը այսուհետև կարող եք կարդալ կայքիս աջ սյունյակի «Որակի հավաստագիր» պատկերանշանը սեղմելով: Ես շատ շնորհակալ եմ e-armenians.com կայքին և նրա ղեկավարությանը` նման բարձր գնահատականի համար, անպայման հաշվի կառնեմ բոլոր դիտարկումները և մշտապես կձգտեմ, որպեսզի կայքս համապատասխանի այն չափորոշիչներին, որոնց շնորհիվ միանգամից ստացել եմ այսպիսի դրական գնահատական:
Նշեմ երեք հատկանշական դիտարկում կայքիս վերաբերյալ: e-armenians.com-ի մասնագիտական բարձրորակ փորձաքննությունից հետո ստացել եմ գրավոր N 22 եզրակացությունը, որում մանրամասն կերպով, ըստ չափորոշիչների, գնահատված է կայքս: Եվ ահա այդ եզրակացության մեջ «Կայքի բովանդակության օգտակարության և ինֆորմատիվության ստուգում» չափորոշիչը լրացված է հետևյալ կերպ. «Բովանդակությունը օրիգինալ է, հեղինակային: Նկարները և մյուս մեդիա-ներդիրներն ուղղորդող են և բարձրորակ»: Եվս երկու արժեքավոր փաստ. եզրակացության մեջ կա առանձին դիտարկում, մեջբերում եմ. «Կայքի ձևավորումը հաճելի է և ընթերցելուն տրամադրող» և էլի մի գնահատական` «Կայքի նավիգացիոն կառուցվածքը բավարար հստակ և հասկանալի է:

Եվ այսպես, մեկ անգամ էլ ուզում եմ նշել, որ ուրախ եմ այս գնահատականին արժանանալու համար և կշարունակեմ ջանադրաբար աշխատել ու անել ամեն ինչ, որպեսզի հետայսու ևս իմ այցելուները հաճույքով և հետաքրքրությամբ օգտվեն կայքիցս:
Առլեն, 30.07.2011 

Երկու հիվանդի պատմություն… Կարդացեք անպայման

Երկու հիվանդի տեղավորել էին նույն հիվանդանոցային համարում: Նրանցից մեկի մահճակալը սենյակի միակ պատուհանի կողքին էր: Նրան թույլ էին տալիս օրական 1 ժամ նստել անկողնում, որպեսզի մաքուր օդ շնչեր, և հիվանդ թոքերից դուրս մղվեին ախտածին նյութերը: Մյուս հիվանդի մահճակալը հեռու էր պատուհանից: Նրան շարժվել էր չէր կարելի, էլ ուր մնաց թե մոտենար պատուհանին: 

Առաջին իսկ օրվանից նրանք մտերմացան, սիրում էին ժամերով զրուցել տարբեր բաների մասին: Խոսում էին իրենց կանանց, երեխաների, տների ու աշխատանքի, զինվորական ծառայության մեջ իրենց երբեմնի զբաղվածության մասին: Ի՞նչ էր մնում ուրիշ անել, չէ՞ որ երկուսն էլ այնտեղ էին բուժվելու համար, մնալու էին երկար ժամանակով, և չխոսել ու չկիսվել սենյակակցի, ինչ-որ տեղ` նաև բախտակցի հետ, հնարավոր չէր: Խոսք` խոսքի հետևից, միտք` մտքից հետո, և ահա նրանք արդեն բավականաչափ մտերիմ էին: 

ՈՒ թեև երկուսին էլ տանջում էր ծանր հիվանդությունը, սակայն կար մի բան, որ զարդարում էր նրանց առօրյան: Բանն այն է, որ նրանց հիվանդանոցային կյանքի ամենահետաքրքիր պահն այն էր, երբ պատուհանի կողքին պառկած հիվանդը սովորականի պես ցերեկվա ժամին վեր էր կենում, նստում անկողում ու սկսում նայել պատուհանից դուրս` գեղեցիկ ու գունեղ կերպով նկարագրելով այն ամենը, ինչ տեսնում էր: Մյուս հիվանդի համար դա օրվա ամենաչքնաղ ու երանելի ժամանակն էր, քանի որ նա, լսելով ընկերոջը, մտովի կտրվում էր իր մահճակալից, սկսում էր երազել, պատկերացնել իրեն ապաքինված ու իր սիրելիների` կնոջ ու երեխաների շրջապատում, իր տանը: Նա զվարթանում էր, լցվում հույսով, դառնում ավելի կենսուրախ, չէ՞ որ իր սենյակակցի նկարագրած աշխարհն այնքա՜ն գեղեցիկ էր, շարժո՜ւն, ուրա՜խ, լուսավո՜ր, անցավ, անհոգ, աշխարհ, որից նրանց բաժանում էր հիվանդանոցային այդ սառը պատը, աշխարհ, որի հետ նրանք կապված էին ընդամենը մի նեղլիկ պատուհանով:

Իսկ պատուհանի մոտ նստած հիվանդը շարունակում էր նայել ու պատմել, թե որքան գեղեցիկ լիճ էր տեսնում այնտեղ: Նա ասում էր, որ այդ լիճը շրջապատում էր մի կանաչ ու զվարթ այգի: Նա տեսնում ու պատմում էր ընկերոջը, թե ինչպես են լճում անհոգ լող տալիս գեղանի կարապներն ու ծիծաղաշարժ բադիկները, ինչպես են երեխաները լողում իրենց նեղլիկ նավակներով, թե ինչպես են սիրահարները ձեռք ձեռքի բռնած ու գրկախառնված քայլում գունագեղ ծաղիկներով զարդարված արահետների միջով, թե ինչպես են նրանք քնքշորեն համբուրվում` իրենց անուշ համբույրներով ազդարարելով սիրո ու գեղեցկության տոնը: Նա շարունակում էր հիացական պատմել այգում տիրող ուրախ տրամադրության մասին, նկարագրել հեռվում նշմարվող գեղեցիկ ու մեծ քաղաքի լույսերը, քաղաք, որն արտացոլվում էր երկնի կապույտին` նկատելի երիզ թողնելով հորիզոնում: Մի անգամ պատուհանի մոտ պառկած հիվանդը, նույնիսկ, տեսավ ու հիացած պատմեց, թե ինչպիսի զվարթ շքերթ էր անցնում այգով, և թե ինչպես շքերթի ուրախ մասնակիցները եկան ու անցան հիվանդանոցի պատերի կողքով: ՈՒ թեև հեռվում պառկածի համար շքերթի ձայները լսելի չէին, սակայն նա կարող էր պատկերացնել այդ ամենը, քանի որ ընկերը նկարագրում էր շատ վառ, կենդանի կերպով, տպավորիչ բառերով:

Այսպես անցան օրեր, շաբաթներ, ամիսներ: Մի օր, երբ բուժքույրը մտավ հիվանդասենյակ, որպեսզի ջրով լցնի նրանց լոգամանները, հայտնաբերեց պատուհանի մոտ պառկած հիվանդի անշնչացած մարմինը, նա մահացել էր խաղաղ ննջելու ժամանակ: Բուժքույրը շփոթվեց, հետո ուշքի եկավ ու կանչեց մյուս բժիշկներին, որպեսզի դուրս հանեն դիակը: Ընկերոջ կորուստը սգող մյուս հիվանդը, առաջին իսկ հնարավորության ժամանակ, խնդրեց բուժքրոջը, որպեսզի իր մահճակալը տեղափոխեն պատուհանի մոտ: Բուժքույրը չառարկեց, և նրան տեղախոխեցին ընկերոջ տեղը: Երբ հիվանդանոցի աշխատակիցները համոզվեցին, որ նա հարմար տեղավորվել է, լքեցին սենյակը` թողնելով նրան մենակ: Մեծ դժվարությամբ, ահավոր ցավեր զգալով, բոլոր ուժերը գործադրելով` հիվանդը մի կերպ ձգվեց դեպի պատուհանը, բարձրացավ, որպեսզի տեսնի՜, վերջապես տեսնի՜ արտաքին գեղեցիկ աշխարհը, որի մասին այդքա՜ն պատմել էր ընկերը: Սակայն երբ նրա դեմքը հասավ պատուհանին, հիվանդը ապշե՜ց, իր առջև պատ էր, այո՛, այո՛, պատուհանից այն կողմ դատարկ պատ էր: Հիվանդը քարացել էր, նա չէր հասկանում: Երբ բուժքույրը վերադարձավ նա հարցրեց, թե այդ ինչպե՞ս էր իր հիվանդ սենյակակիցը տեսնում ու նկարագրում պատուհանից այն կողմ եղած այդքա՜ն գեղեցիկ բաները: «Տեսնո՞ւմ, -զարմացած հարցրեց բուժքույրը, – ձեր մահացած ընկերը կույր էր, նա անգամ պատը չէր կարող տեսնել»: Հետո ավելացրեց. «Երևի նա այդպիսով փորձում էր ձեզ ոգևորել…»:

Հետգրություն. Վիթխարի երջանկություն է մյուսներին երջանիկ դարձնելը` անկախ մեր վիճակից, անկախ ամեն ինչից: Կիսված թախիծը վշտի կեսն է միայն, իսկ կիսված երջանկությունը կրկնակի է, կիսելով այն մենք երջանիկ ենք դարձնում նաև մեկ ուրիշին: Եթե ուզում եք Ձեզ հարուստ զգալ, ապա հաշվեք այն ամենը, ինչը ձեռք եք բերել առանց գումարի, չէ՞ որ կան բաներ, որոնք փողով չի կարելի գնել:

Պատմության թարգմանությունը (անգլերեն բնօրինակից) և գեղարվեստական մատուցումը` Առլեն Շահվերդյանի:

Հեղինակային իրավունքների պաշտպանություն
Սույն բլոգ-կայքի հեղինակային իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝
Առլեն Շահվերդյանին: Բլոգում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը arlenshah.wordpress.com-ին պարտադիր է: Հեղինակային հոդվածների, գրառումների, լուսանկարների մասնակի կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում առանց arlenshah.wordpress.com-ին հղման արգելվում է:
 

Copyright protection
Arlen Shahverdyan, the Author of this Blog possesses its Copyright. All the materials of this blog are Copyright protected. When quoting, the reference (link) to arlenshah.wordpress.com is compulsory. The partial or complete reproduction of the Author’s articles, posts or photos  in other sites or Mass Media is prohibited without the reference to arlenshah.wordpress.com.

Տարածիր այս գրառումը ընկերներիդ շրջանում: «Լայքիր» Facebook-յան իմ էջը կամ միացիր ինձ Twitter-ում` դառնալով բլոգիս նոր ընկերը: Գտիր ինձ YouTube-ում:
Տեղադրիր գովազդ այս բլոգում:

Share this post with your friends. “Like” my Facebook page or join me on Twitter becoming a new friend of my blog. Find me on YouTube.
Post advertisement in this blog.

%d bloggers like this: